Zorgrobot voor het Laatste Moment

Ontwerper, kunstenaar en engineer Dan Chen kwam met het ontwerp van de ‘End of Life Care Machine‘, een machine die stervende patiënten met een zorgvuldig ingeprogrammeerde tekst troost en begeleidt. Chen, net afgestudeerd van Rhode Island School of Design, bouwde de machine. Het ontwerp is onderdeel van een serie van functionele robots die menselijk sociaal gedrag nabootsen.

Volgens het script gaat de patiënt op bed liggen in een speciaal ontworpen kamer. Dan vraagt de dokter om toestemming om de arm van de patiënt onder de machine te leggen, die hem zal ‘troosten’.

Het apparaat wordt geactiveerd en op een LED scherm verschijnen de woorden “Detecting end of life”. Op dat moment verlaat de dokter de kamer en laat deze de patiënt alleen. Na een moment verschijnt de tekst “End of life detected” en begint de robot-arm met het aaien, heen en weer bewegen, om zo het gevoel van troost te geven tijdens het sterven.

Daarna speelt de machine de volgende boodschap af:

Hallo Susie, ik ben de robot van het laatste moment.
Ik ben hier om je te helpen en je door je laatste moment op aarde te leiden.
Het spijt me dat (pauze) je familie en vrienden hier op dit moment niet bij je kunnen zijn, maar wees niet bang. Ik ben er om je te troosten. (pauze)
Je bent niet alleen, ik ben bij je. (pauze)
Je vrienden en familie houden erg veel van je, ze zullen zich je herinneren als je er niet meer bent. (pauze)
Tijdstip van overlijden 11:56

Chen legt uit dat zijn ontwerp is geïnspireerd op Paro, een robotisch babyzeehondje dat gebruikt wordt voor therapeutische doeleinden. Paro vermindert sociale isolatie en vrolijkt Alzheimerpatienten op met zijn levendige gedrag. Desondanks stelt Chen vraagtekens bij de vormfactor en de kwaliteit van de intimiteit die Paro geeft. Zijn ‘Robotic Intimacy Device’ is erop gericht om deze technologie ter discussie te stellen. Dat doet hij door menselijkheid te vervangen door robotica.

Het is een interessant standpunt om mensen door machines te vervangen in het laatste en hoogst emotionele stadium van het leven. Chen durft te bevragen of robots in staat zijn om menselijke intimiteit te vervangen.

Chen poogt een intieme robot te creeeren door de naam die hij eraan gaf en door het ontwerp menselijk contact te laten vervangen. Ook impliceert hij dat zijn voorstel beter is dan dat van de ontwerpers van Paro. De kwaliteit van Paro ligt echter in zijn levendige eigenschappen. Mensen voelen zich betrokken en kunnen zich identificeren met deze sociale robot. Dit creëert een empathische en emotionele band, zoals Sherry Turkle omschrijft in haar boek Alone Together: Why we expect more from technology and less from each other. Chen’s robot is slechts een mechanisch substituut voor aanraking en spraak, dat ver staat van Paro’s kwaliteit rondom empathie en intimiteit.

Naar mijn mening verliest de machine zijn intimiteit zodra de dokter om toestemming vraagt. Intimiteit is speciaal, subtiel en bovenal wordt het ervaren in de interactie. Heb jij ooit meegemaakt dat iemand die je zojuist hebt ontmoet je vraagt of je wil trouwen? Intimiteit vindt plaats wanneer er een interactie is tussen twee partijen (producten, mensen, dieren, etc.). Niet wanneer een machine een trucje uithaalt, maar wanneer de machine reageert op wat jij meemaakt. Dat creëert een band. Net zoals bij Paro.

Bovendien is intimiteit een abstract feit. Technologie blijft vaak abstract wanneer het als medium ingezet wordt om de intimiteit tussen mensen te bevorderen. Maar in dit geval is er alleen één persoon, en een machine. De machine praat en beweegt, niets meer dan dat. Als de machine een persoonlijkheid had gehad, een bepaalde manier van doen of een soort representatie van een geliefde van de persoon, dan had het wel de ervaring van intimiteit kunnen oproepen.

In plaats daarvan creëert Chen een koud, mechanisch scenario zonder enige intimiteit of empathie. Het ontbreekt aan diepte, theorie en realisme. Daarom klopt de discussie die hij hoopt op te roepen, over robots die mensen in intieme situaties vervangen, niet op de manier die hij voor ogen had.

Chen begon weliswaar een belangrijke discussie, maar wellicht niet op de juiste manier?

Oorspronkelijk artikel: Marco van Beers
Via Dan Chen

Welkom terug!

We hebben gemerkt dat je onze website regelmatig bezoekt. Vind je dat we goed werk doen? Ondersteun ons dan door lid te worden.

Word lid